Blerja e zërave dhe arsyetimi i motivuar

Nuk është më risi që njerëzit blejnë zëra.

Risia është se gati të gjithë shtiren se habiten.

Analisti që flet si “i pavarur” dhe mendimi i të cilit është paguar në prapaskenë nuk është thjesht një devijim etik. Ai është simptomë. Një simptomë e një epoke ku fjala nuk kërkon më të jetë e vërtetë, mjafton të jetë efektive.

Në një kohë më të hershme, gënjeshtra kërkonte fshehje. Sot ajo kërkon vetëm një studio televizive dhe një ton të sigurt.

Dhe publiku, i mësuar me këtë teatër, nuk reagon më ndaj mashtrimit vetë, por vetëm ndaj faktit se kush e ka kryer atë.

Nëse e bën “i yni” – është strategji.

Nëse e bën “tjetri” – është skandal.

Kështu lind një moral i ri: jo morali i së vërtetës, por morali i tribusë.

Por ajo që quajmë “opinioni publik” është gjithnjë e më pak opinion dhe gjithnjë e më shumë një treg i zëvendësuar nga interesa që nuk kanë më nevojë të fshihen, vetëm të maskohen pak më mirë.

Dhe në këtë pikë, problemi nuk është më se njerëzit mashtrohen.

Problemi është se mashtrimi nuk ka më nevojë të fshehet për të funksionuar.