Kastriot Gashi

Nuk është më risi që njerëzit blejnë zëra . Risia është se gati të gjithë shtiren se habiten. Analisti që flet si “i pavarur” dhe mendimi i të cilit është paguar në prapaskenë nuk është thjesht një devijim etik . Ai është simptomë. Një simptomë e një epoke ku fjala nuk kërkon më të jetë e vërtetë, mjafton të jetë efektive. Në një kohë më të hershme, gënjeshtra kërkonte fshehje. Sot ajo kërkon vetëm një studio televizive dhe një ton të sigurt. Dhe publiku, i mësuar me këtë teatër, nuk reagon më ndaj mashtrimit vetë, por vetëm ndaj faktit se kush e ka kryer atë. Nëse e bën “i yni” – është strategji. Nëse e bën “tjetri” – është skandal. Kështu lind një moral i ri: jo morali i së vërtetës, por morali i tribusë. Por ajo që quajmë “ opinioni publik ” është gjithnjë e më pak opinion dhe gjithnjë e më shumë një treg i zëvendësuar nga interesa që nuk kanë më nevojë të fshihen , vetëm të maskohen pak më mirë. Dhe në këtë pikë, problemi nuk është më se njerëzit mashtrohen. Problemi është se masht...

Një subjekt politik shpesh lind nga kundërshtimi. Ai formësohet përmes luftës kundër një padrejtësie, një regjimi, një ideologjie ose një kundërshtari politik. Në këtë fazë, identiteti i tij ndërtohet jo aq nga ajo që është, sa nga ajo që kundërshton. Pikërisht këtu nis aktualiteti i aforizmave të Niçes . "Kush lufton përbindëshat, le të ruhet që të mos shndërrohet vetë në përbindësh." Një lëvizje që vjen në pushtet duke denoncuar korrupsionin mund të fillojë të përdorë të njëjtat mekanizma që dikur i dënonte. Një parti që luftonte autoritarizmin mund të bëhet vetë intolerante ndaj kritikës. Lufta e gjatë kundër një kundërshtari lë gjurmë; metodat e kundërshtarit mund të përvetësohen gradualisht në emër të një qëllimi të lartë. Aforizma e dytë e thellon më tej këtë problem: "Ai që e ndërton jetën mbi luftën kundër një armiku, ka interes që ai armik të mos zhduket kurrë." Kur identiteti politik ndërtohet mbi ekzistencën e një kundërshtari, zhdukja e tij krijon një bo...