Ankesa për gjithçka

Ankesa është ba si një lloj sporti nacional ku secili prej nesh, kush më shumë e kush më pak, mirremi me të. Ankohemi për politikë, ekonomi, arsim, shëndetësi, shoqëri, kulturë, teknologji…gjithçka. Pse? Ankesa ndonjëherë më ngjan në një lloj narkotiku, droge a alkoholi, që ofron njëfarë setisfaksioni momental për atë që ankohet. Kur ankohet njeriu ndjehet sikur shlirohet, shfryhet. Por, sikurse tek drogënat që ofrojnë njëfarë shlirimi momental edhe ankesa duhet t'i ketë pasojat e mëpastajme.

Ankesa gati kurrë nuk funksionon në arritjen e një qëllimi. Çka arrin njeriu me ankesë? E shpërfaq vetën si një person të dobët, të dorëzuar. Ankesa është moral i skllavit. Zotnia kurrë nuk ankohet, skllavi po. Prandaj, njeriu që ankohet vazhdimisht është i bezdisshëm, reflekton negativitet, pezm, pesimizëm, është person toksik - shumë e vështirë është për veshin që e dëgjon.

Pse ankesa është absurde? Vdekja është normë, jeta është përjashtim. Për me jetu njeriut i duhet me luftue. Ndërsa ankesa është dorëzim ndaj luftës për jetë. Kur ankohesh i bie sikur thua - jam dorëzuar së jetuemi.

Prandaj, sa më pak ankesa. Duajeni jetën - siç do të thoshte Niçe - ashtu sikur vetë ekzistenca juaj të ishte një vepër arti. Amor fati.

Mos rri tanë kohën duke u ankue, mos iu anko as vetëvetes.

Mark Aureli



Comments

Popular posts from this blog

Të vërtetat

Snobizmi

Hija